Styl T.Emmanuela cz.2

(tekst ten został opublikowany w Gitarzyście 12/2009)

W dzisiejszym odcinku ponownie zagłębimy się w tajniki stylu znakomitego akustycznego gitarzysty - Tommy'ego Emmanuela. Przygotowalem dla was dwa różne utwory z repertuaru tego australijskiego muzyka. Pierwszy z nich to Lady Madonna (cover The Beatles) w solowej aranżacji. Utwór ten pojawiał się na wielu płytach Tommy'ego, według mnie najciekawszą wersję znajdziecie na płycie "Initation" (1995). Lewis & Clark to nastrojowa ballada grana techniką palcową. Jest to świetny dowód, że nawet proste akordy w połączeniu z ciekawą melodią mogą wykreować piękny muzyczny obraz. Utwór powstał w 2004 roku, a po raz pierwszy został zarejestrowany na płycie "The Mystery" (2006). Mam nadzieję, że dzisiejszy warsztat przybliży wam technikę gry Emmanuela oraz zachęci do pracy z jego utworami już na własną rękę.

Odtwarzacz

PRZYKŁAD 1 to ścieżka basowa Lady Madonny, przeplatana z akordami. Możecie potraktować ją jako dobrą wprawkę przed przystąpieniem do właściwego utworu. Ucząc się utworów fingerstyle, gdzie wyraźnie zaznaczone są poszczególne partie - basu, akordów i melodii, polecam w pierwszej fazie nauki przyswoić właśnie linię basu, a potem kolejne elementy. Dzięki temu podejściu łatwiej wejdziecie w odpowiedni rytm i oddacie piękno kompozycji. Omawiane ćwiczenie (oraz następne również) zagramy przy użyciu pazurka na kciuk. Osiągniemy w ten sposób dynamiczne basy, perkusyjny "feel" oraz pozostałe palce będą wolne, aby grać melodie i podkreślać akordy. Pamiętajcie także o charakterystycznym opalcowaniu prawej ręki w fingerstyle. Kciuk będzie odpowiedzialny za struny basowe E, A, D, palec wskazujący za strunę G, środkowy za B i serdeczny za wiolinową E. Ćwiczenie zaczynamy od zagrania dwa razy pustej struny A, a zaraz po nim palec wskazujący ląduje na 3 progu, a środkowy na 4 progu tej samej struny. Następnie przenosimy się na strunę D, która także grana jest dwa razy pusta. Dalej wykonujemy slide palcem serdecznym lewej ręki z 3 na 4 próg struny D. Zaznaczam, że wszystkie dźwięki do tego miejsca wydobywamy kciukiem prawej ręki, na który założony jest pazurek. Dopiero w końcówce 1 taktu gramy dźwięk na 2 progu struny G szarpiąc go palcem wskazującym prawej ręki.

Całość powtarzamy, aż do 3 taktu. Tutaj mamy kilka podwójnych dźwięków i przejście do pierwszego problematycznego akordu w dzisiejszym warsztacie. Jest to F-dur łapany przy użyciu kciuka lewej ręki. Bluesowi gitarzyści grający Hendrixa pewnie nie będą mieć większego problemu, jednak uważajcie, żeby nie nabawić się kontuzji wyginając kciuk. Trzymając akord z pusta struną G wykonujemy hammer-on palcem środkowym do 2 progu. Potem powtarzamy sam bas (1 próg na strunie basowej E), gramy trójdźwięk złożony z pustych strun D, G, B oraz palec środkowy ląduje na 3 progu struny E. W końcówce taktu 4 łapiemy palcem wskazujący przy użyciu poprzeczki barre akord A-dur oraz wykonujemy znany już nam fragment basowy tylko na strunie E. W tym miejscu motyw zapętla się i grając go za drugim razem dostajemy dodatkowego dwa dźwięki akordu ogrywając strunę D (połowa 5 i 6 taktu). W tym momencie jesteście gotowi rozpocząć naukę basu z melodią.

Odtwarzacz

W PRZYKŁADZIE 2 przygotujcie się do niezłych akrobacji palców lewej ręki. W zasadzie wystarczy tutaj dodać melodię do tego co już znacie. Najważnejsze w tym momencie jest dobranie odpowiedniego opalcowania co pozwoli nam uzyskać płynność oraz odpowiedni rytm. W takcie 9 palec wskazujący łapie 1 próg struny B i będzie w tym miejscu, aż do zagrania dwudźwięku złożonego z pustej struny D i B. W między czasie dokładamy i odejmujemy palec środkowy na 2 próg struny B, a bas ogrywamy małym palcem (3 i 4 próg na strunie A). Końcówka tego taktu jest grana z takim samym opalcowaniem jak w przykładzie pierwszym. W kolejnym takcie dźwięki melodii wyprzedzają bas. Gramy je ponownie palcami wskazującym i środkowym, natomiast 3 i 4 próg na strunie A tym razem złapiemy palcem serdecznym. W połowie taktu trzymając palec serdeczny na 4 progu struny A dokładamy małe palec na 4 próg struny D. Reszta pozostaje jak w poprzednim takcie. W takcie 11 palec wskazujący będzie odpowiedzialny za melodie na 1 i 2 progu struny B. Po nim mamy dźwięk melodii będacy pustą struną wiolinową E razem z basem na 3 progu struny A, który złapiemy palcem serdecznym.

Teraz ponownie palec wskazujący trzyma dźwięk melodii (2 próg na strunie B), a palec serdeczny przesuwa się o 1 próg w prawo na strunie A. Następnie mamy serie trzech trójdźwięków, które zagramy palcem wskazującym, a potem do pomocy przyjdzie środkowy. W tym momencie czeka na nas zagrywka znana z przykładu 1 (4 i 8 takt). Są to akordy F-dur, G-dur i A-dur. Łapiemy je w taki sam sposób. W końcówce taktu 12 wykonujemy ciekawą wstawkę, którą jest łącznikiem pomiędzy wspomnianymi wcześniej akordami, a początkiem zwrotki. Pierwsze dwa dźwięki będzie łatwiej ograć dzięki poprzeczce barre przy użyciu palca serdecznego na 5 progu strun G, B oraz E. Reszte dźwięków łapiemy palcami wskazującym i środkowym. Tutaj motyw zapętla się i jedyne na co musimy zwrócić uwage to mała zmiana melodii w 15 takcie oraz energiczne zakończenie w takcie 16.

Odtwarzacz

Do PRZYKŁADU 3 możemy podejść z większym luzem. Występują tutaj podstawowe akordy (e-moll, G-dur, D-dur, A-dur, E-dur i C-dur). Motyw gramy bez kostki czy pazurka, po prostu same palce. Zaczynamy od delikatnego hammer-on z pustych strun E, A, D, G do akordu e-moll, który łapiemy w nietypowy sposób - tylko przy użyciu palca środkowego lewej ręki (przyciska 2 dźwięki w tym samym czasie). Następnie przeskakujemy na G-dur. Sekwencja powtarza się, aż do taktu 20. Musimy się postarać, aby utwór płynął. W końcówce tego taktu, do G-dur dokładamy palec serdeczny na 3 próg struny B, uwalniając w ten sposób pierwsze dźwięki melodii. Potem mamy D-dur, gdzie występuje seria pull-off z 3 na 2 i z 2 do 0 pustej struny E. Akord ten łapiemy w standardowy sposób, natomiast kolejny (A-dur) wymaga opalcowania alternatywnego. Palec środkowy ląduje na 2 progu struny D, wskazujący na 2 progu struny G, a serdeczny na 2 progu struny B. Ten ostatni wykonuje także pull-off do pustej struny B (końcówka 21 taktu). W następnym takcie E-dur łapiemy za pomocą tylko dwóch palców. Palec wskazujący odpowiedzialny jest za 1 próg struny G, natomiast środkowy tak samo jak w przypadku e-moll łapie 2 próg na strunie A i 2 próg na strunie D. W tym miejscu motyw powtarza się i zmiana następuje dopiero w końcówce 25 taktu.

Grając akord A-dur palec serdeczny wykonuje hammer-on z pustej struny B do 2 progu na strunie B. Kolejny akord E-dur gramy troszkę dłużej niż ostatnio, a po nim przechodzimy do części bridge. Pierwszy z akordów to C-dur, który poprzedzony jest hammer-on z 2 na 4 próg struny D. Wykonujemy go palcami środkowym i małym. Następnie kciukiem trzymamy 2 próg na strunie basowej E, a palec wskazujący gra hammer-on z pustej struny G na 2 próg tej samej struny, przy jednoczesnym wybrzmiewaniu pustej struny D. Na zakończenie tej zagrywki, gramy pustą strunę G i 4 próg na strunie D. W ten sposób wracamy do akordów, które rozpoczynają motyw. W nagraniu na płycie CD dołączenej do magazynu usłyszycie outro, które celowo nie zostało ujęte w zapisie nutowym. Chciałbym zachęcić was do rozpracowania tego elementu ze słuchu. Podpowiem tylko, że opiera się on na akordzie e-moll oraz flażoletach naturalnych.

autor tekstu: Piotr Słapa